چگونگي کسب حضور قلب در نماز

تعرفه تبلیغات در سایت
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس
عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس عنوان عکس

جستجوگر

یافته ها در جستجو

    امکانات وب

    برچسب ها

    اينکه انسان در نمازهايش اعم از واجب و مستحب حضور قلب داشته باشد، نياز به تمرين دارد و به تدريج انسان موفق مي شود که با توجه نماز بخواند. بنابراين اشکالي ندارد که گاهي انسان حواسش پرت شود و بايد هر وقت حواسمان پرت شد، دوباره با توجه به آداب و معاني نماز، سعي کنيم که حضور قلب خود را به دست آوريم. همين تمرينها و توجه به اهميت نماز به تدريج باعث مي شود نمازمان با حضور قلب و مورد قبول خداوند قرار گيرد. مواظب باشيد شيطان شما را از رحمت خداوند نا اميد نکند. بايد به فضل پروردگار اميد داشته باشيم و بدانيم که خداوند بايد با فضل و کرمش اعمال ناچيز ما را بپذيرد و ما با اينکه تلاش مي کنيم اعمالمان را آن طور که خدا مي خواهد انجام دهيم، ولي اميدمان به کرم خداوند باشد.


    براى حضور قلب در نماز، بايد از راه‏ هاى زير استفاده كنيد: 


    بخش عمده ي لذت و حضور قلب ما در نماز وابسته به عمل و حالات دروني ما در طول روز است تقوا و ترک گناه و ياد و ذکر خدا و نيات خوب و خير ما تاثير مستقيم مثبت دارد و نقطه ي مقابل آن تاثير منفي دارد.برخي عوامل ديگر عبارتند از :


    1 -دقت در انجام مقدمات نماز، مانند وضوى با معنويت و انجام مستحباتى چون اذان، اقامه و... .


     شخصى از پيامبر صلى‏الله‏عليه‏وآله درخواست كرد كه راهى به او بنماياند تا حضور قلب بيشترى در نماز پيدا كند و حضرت او را به شاداب گرفتن وضو فرمان داد. بنابراين، وضوى شاداب و با آداب كامل، براى حضور قلب انسان در نماز مؤثر است.


    2- گزينش مكان مناسب براى نماز و دورى از جاهاى شلوغ و پر سر و صدا و پرهيز از هر چيزى كه موجب انحراف توجه از خداوند شود.


    3- گزينش وقت مناسب و در صورت امكان، خواندن نماز در اول وقت.


    4- نماز خواندن در مسجد و با جماعت (به ويژه در جماعاتى كه بعد معنوى بيشترى دارند)‌



    وضوى شاداب و با آداب كامل، براى حضور قلب انسان در نماز مؤثر است.



    5- خواندن نماز با طمأنينه و دقت در مفاهيم و معانى آن.


    6- نگاه به مهر، در حال قيام، نگاه به پايين پا، در ركوع و نگاه به دامن خود در هنگام تشهد. 


    7- تخليه دل از حب دنيا و امور دنيوى و آن را مالامال از عشق خدا ساختن؛ زيرا ذهن انسان همواره متوجه چيزى است كه به آن عشق مى‏ورزد؛ همانند عاشقى كه آنى از فكر معشوق خود بيرون نمى‏رود. اين كه ما در نمازهايمان همواره به فكر مسائل ديگر هستيم، به خاطر تعلق شديد نفس به دنيا و حب آن است؛ اما آن كه عاشق حق شد، در هر حال و در هر كارى، به ياد خدا خواهد بود؛ به طورى كه گويى هميشه در نماز است.


    8- توجه به اين كه مبدأ و منتهاى انسان، خداوند است و آن چه در اين بين است، براى امتحان آدمى و ابزارى در جهت رشد و كمال اوست.


    9- ضبط قوه خيال؛ پرنده لجام گسيخته خيال، چكاوكى است كه هر آن بر شاخسارى مى‏نشيند. از اين‏ رو، هميشه افكار انسان به اين طرف و آن طرف متوجه است و قرار و آرام ندارد؛ اما اگر آدمى با دقت و هوشيارى در كنترل آن بكوشد، پس از چند صباحى، رام و مطيع شده، به هر سو كه اراده كند، متوجه مى‏گردد. بنابراين، انسان بايد در نماز، از اول با قاطعيت بنا را بر اين بگذارد كه تمام توجه خود را به سوى پروردگار معطوف دارد و هر گاه پرنده خيال از چنگ او گريخت، بى‏درنگ آن را به همان جهت برگرداند. اگر چندين مرتبه و در ايام متوالى، چنين كند، كم‏كم ذهنش عادت خواهد كرد.


    10- توجه به عظمت و هيبت پروردگار و نياز خود.

    نویسنده : بازدید : 3 تاريخ : جمعه 1 ارديبهشت 1396 ساعت: 8:46
    برچسب‌ها :